اما من بی وجود شقایق چگونه زنده بمانم...چگونه؟

چه دیر آمدی و چه زود رفتی و مرا در جاده های مه آلود و غم گرفته ئ زندگی سرگردان کردی و رفتی.

مرا به غبار فراموشی سپردی ، بی شک روزی خواهی آمد که دستانت،دستان آفتابی ام را سرد و یخی خواهند یافت...

نه نرو صبر کن

   قرارمان این نبود

باید سکه بیندازیم

  اگر شیر آمد:تردید نکن که دوستت دارم

 اگر خط آمد:مطمئن باش که دوستت دارم

صبر کن سکه بیندازیم

   اگر دوستت نداشتم ، آن وقت برو ...

بدترین درد دنیا این است که بدانی پناه لحظه هایت،پناهگاهی دیگر دارد

و امروز همزمان با متولد شدنم عشق تو بار دیگر در وجودم زنده شد

تنها میگویم مهربانم تا ابد و برای همیشه دوستت دارم.

     تقدیم به تو که تا ابد و برای همیشه منتظرت هستم

انتظار نداشتم تا همیشه هم سلولی من بمونی ...

انتظار نداشتم چون محکوم به حبس ابد بودم ...

انتظار نداشتم تو هم فکر فرار رو از سرت بیرون کنی ...

انتظار نداشتم شریک غم هام بشی ...

انتظار نداشنم شادی هایت را با من قسمت کنی ...

انتظار نداشتم وقتی از پشت میله ها،آزادی رو نگاه میکنی منو

هم توی رویاهات ببینی ...

انتظار نداشتم وقتی یواشکی کلید ها رو از جیب نگهبان برداشتی ،منو محرم بدونی...

حتی انتظار نداشتم وقتی تو نیمه شب از سلول خارج شدی،کلید ها رو نبری...

فقط انتظار داشتم به حرمت تموم خاطرات مشترکمون

تموم یادگاری هامون روی دیوار

تموم خط های شمارش روز و شب های بی قراریمون رو دیوار

تموم دوستت دارم های روی دیوار

تموم قلب های شکسته و تیر خورده روی دیوار

آروم صدام میکردی و میگفتی :

          خداحافظ رفیق   

من بمرگم راضیم اما نمی آید اجل

                          بخت بد بین کز اجل هم ناز میباید کشید

                                  منتظر همیشگی و عاشقت :  قلب سرد    

تو چه میدونی اونروزها به من چی گذشت
تو نبودی ببینی دربه دری هامو
تو کجا بودی ببینی اشکهامو؟
نبودی ببینی چطور اون شبهای بی ستاره ی من سحر شد
تو کجا بودی؟
اون وقتی که خیابونها رو زیر و رو می کردم واسه ی دیدنت
وقتهایی که بی تابت بودم

کجا بودی؟
تو می دونی دلتنگی با من چه ها کرد؟
می دونی دیونه ی چشمای یکی بودن یعنی چی؟
تو اصلا می دونی عاشقی یعنی چی؟
اون روز بارونی، بی تو، توی خیابون یادت میاد؟
اونقدر اشک ریختم که آسمون روش کم شد و رفت
تو نبودی ببینی وقتی از کوچه ی خاطرات رد می شدم چی کشیدم
وای نبودی... ندیدی... من بی تو مردم

امشب شب یلداست .پاییز با همه ئ زیبایی هایش خداحافظی میکند و جایش را

به زمستان پاک و سفید میدهد.زمستان سردی که با وجود دل های گرم و با

محبت زیبایی اش دو چندان میشود.در یک لحظه به یاد خزان عمره خودم می افتم

عمری که بهارش را بدون هیچ لذت و خوشی و دور از تو درحاله سپری شدن است

و بالاخره به خزان میرسد.خزانی که بنظر میرسه جز حسرت روزها و فرصت های

از دست رفته ثمره ای نخواهد داشت..آری...خزان عمر هم به پایان خواهد رسید

و به زمستانش میرسد.در بهار تنهایی..در پاییز تنهایی...در زمستان هم تنهایی

سرمایش را احساس میکنم .بر خود میلرزم ..میترسم ...این دل ..آیا دلی نیست

که همیشه در حال تپیدن برای تو است ..ایا دلی نیست که در انتظارت است...

آیا دلی نیست که نگرانت است...؟اه....تنهایی یعنی مرگ یعنی فراموشی

یعنی غم ..یعنی رنج...یعنی هجران ..یعنی بی کسی....یعنی دور از تو بودن

ای دل تنها!تنهایی..تنها ..تنها...تنها....تنها و تنها خواهی ماند

تقدیم با عشقه فراوان به عشقه جاودانه ئ خودم 

اگه چشمات مشکی باشه يا عسلی من دوست دارم

 موهات کوتاه باشه يا بلند باز من دوست دارم

چه چاق باشی چه لاغر من دوستت دارم

ميخوای اذيتم کنی؟؟؟ هرچقدر که می خوای اذيتم کن ولی من باز دوست دارم

 وقتی با برق چشات چشامو ادب می کنی اين چشمای من می خوان بگن دوست دارم .

 وقتی که دستم رو می گيريو نوازش می کنی تو دلم داد می زنم هزار دفعه دوست دارم

 وقتی که نگاهم به نيم رخ صورتت ميفته اين لبام می خوان در گوشت بگن دوست دارم

 اگه منو دوست داری فقط کافيه يه بار در گوشم بگی دوست دارم..................

نازنینم منو به خاطر همه چی ببخش و بدون من همیشه ........

و بدون توی یه گوشه از این شهر دله یه نفر فقط برای تو میزنه

و با هر ضربانش عشقه تو بیشتر توش رسوخ میکنه...فقط بگم

گاه گاهی یادم باش و مرا از یاد مبر....فدایت :خاک پایت:قلب سرد

تو را دوست ندارم...

نه باور كن دوستت ندارم

اما هنگامي كه نيستي غمگينم

و به آسمان ابي بالاي سرت

و ستارگاني كه تو را ميبينند

شكايت دوري ميكنم

تو را دوست ندارم

اما نميدانم چرا

آنچه ميكني در نظرم بي همتا جلوه ميكند

تو را دوست ندارم

اما هنگامي كه نيستي از هر صدايي بيزارم...

حتي اگر صداي كساني باشد كه دوستشان دارم

زيرا صداي آن ها طنين اهنگ صدايت را درگوشم ميشكند

دوست ندارم تو را ...اه دوستت ندارم

اما افسوس كه ديگران دل ساده ام را كمتر باور دارند

و چه بسا به هنگام گذر ميبينم كه بر من ميخندند

زيرا آشكارا ميبينند

كه نگاهم به دنبال توست...

نميدانم نازنين شايد هنوز خود را نشناخته ام

بر سر دو راهي گير كرده ام

تو را دوست دارم يا دوست ندارم ....

نازنينم بر من نخند حال كه به انتها رسيده ام

به وضوح ميبينم كه تو را دوست دارم.......

خدا اگه ميون اين همه ادم بازم نوبته باختن من بود چرا عاشق شدم...؟چرا عاشق شدم؟

حتي اگه سالها بگذره

حتي اگه همه چي تموم شده باشه

حتي اگه ديگه برات ارزشي نداشته باشم

حتي اگه بهم فحش بدي

حتي اگه روزانه با هزار نفر باشي

حتي اگه خوردم کني

حتي اگه صداي شکستنم را بشنوي ولي بخندي

حتي اگه دوستم نداشته باشي

حتي اگه دوستش داشته باشي

حتي اگه بري

حتي اگه همش بهم بخندي

حتي اگه صدام را فراموش کني

حتي اگه نگاهم را از ياد ببري

حتي اگه گرمي دستانم را فراموش کني

حتي اگه خاطره ها را پاک کني

باز هم من تا ابد براي تو ميمانم

و از اين انتظار لذت ميبرم...

روي تخته سنگي نوشته شده بود :اگر جواني عاشق شد چه كند ؟

من هم زير آن نوشتم :بايد صبر كند .

براي بار دوم كه از آنجا گذر كردم زير نوشته من كسي نوشته بود :اگر صبر نداشته باشد چه كند ؟

من هم با بي حوصلگي نوشتم :بميرد بهتر است.

براي بار سوم كه از انجا عبور ميكردم .

انتظار داشتم زير نوشته من نوشته اي باشد...

اما زير تخته سنگ جواني رو مرده يافتم ..............

هر كس به طريقي دل ما مي شكند ......بيگانه جدا دوست جدا مي شکند
بيگانه اگر مي شكند حرفي نيست....... از دوست بپرسيد چرا مي شكند...

چه زيباست به خاطره تو زيستن

 وبراي تو ماندن و به پاي تو مردن و

 به پاي تو سوختن و چه تلخ و غم انگيز است

 دور از تو و بدون تو زيستن و براي تو گريستن

 و به عشق و دنياي تو نرسيدن .

اي کاش ميدانستي بدون تو مرگ گواراترين زندگي است.

بدون تو و دور از دستهاي مهربان تو و به دور

 از قلب حساست زندگي چه تلخ و نا شکيباست...

 به جای دسته گل بزرگی که فردا بر گورم نثار می کنی

امروز با شاخه گل کوچکی یادم کن

به جای سیل اشکی که فردا بر مزارم میریزی

امروز با تبسم مختصری شادم کن

امروز که در نزد توام مرحمتی کن

ياد گرفتم ديگران را دوست داشته باشم و به من ياد داده بودند كه به ديگران

عشق بورزم و در كارهايشان ياريشان كنم .آموخته بودم اميد داشته باشم

اميد به زندگي اميد به آينده و ...بزرگ شدم كم كم مشاهده كردم شاهده

حقايقي بودم كه نياموخته بودم آري تا آن زمان نياموخته بودم (...)

ديگران را دوست داشتم اما در همه مواقع دوستم نداشتند ...

در مواقع احتياج ياريشان كردم اما در مواقع احتياج دست رد به سينه ام گذاشتند...

صداقت و يكرنگي را  با يك دست به آنها هديه كردم اما با دست ديگر

دروغ و دورنگي را تحويلم دادند ........................... آخه چرا ؟چرا؟

   کسی يار كسي نيست ما تجربه كرديم

                     كسي محرم اسرار كسي نيست ما تجربه كرديم

درتمام لحظات تنهایی ام که گویی پایان نخواهد یافت

تنها به تومی اندیشم

به توکه احساس مرانادیده نخواهی گرفت

ومراقبل ازانکه درمرداب اندوه غرق شوم نجات خواهی داد

.عشق مراخواهی ستودودرباغ کوچک قلبم ؛گل امیدخواهی کاشت.

تنهاچیزی که برایم ارزشمنداست توهستی.

تویی که نمی توانم حتی درخیالم به بی توبودن حتی برای یک لحظه ی کوتاه فکرکنم.

نمی دانم تاکی باید صبرکنم

اما دوباره صبرمی کنم چون عادت کرده ام

 یاد بگیرم غیرازصبرکردن وتسلی یافتن باخاطرات زیبایت چاره ای ندارم .

نیامدنت قلبم راسخت می فشارد

اما به امید امدنت تا لحظه ی مرگ می مانم

 یا توخواهی امد یا دراغوش مرگ تا ابد خواهم خوابید

عزيزم نميدونم آخر قصه ئ من و تو چي ميشه اما اينو بدون

من تا ابد و براي هميشه به انتظار تو مي مانم و عاشقانه دوستت ميدارم ...